سلام شعر زیبایی بود شما قبلا بخشی رو به اشعار
سهراب قرار می دهید پس چه شد؟

[پاسخ]

مسعود پاسخ در تاريخ تیر ۲۳م, ۱۳۹۰ ۱۷:۳۹:

در موضوعات موضوع سهراب سپهری وجود دارد ، تا به حال زیاد فعال نبود ، از این پس بیشتر براش وقت میزارم . چشم

[پاسخ]

mamnoon az in bakhshetoon ,man kheili doos daram sheraye forogho sohrabo…….

[پاسخ]

baz mesle hamishe sherash mashor koonade ast, na omidio talqini az az dast dadane mahz!! Che qodrato qanaeist dar nagahan hich nadashtan
!

[پاسخ]

واقعاقشنگ بود ادم تحت تاثیر قرار میگیره

[پاسخ]

من عاشق فروغم شعرای من تکمیل شعر اون من هم درد فروغ رو دارم.اشک. درد جدایی نفرت حسرت انتقام……..

[پاسخ]

من وفروغ ازدردمشترک عشق مینویسیم فروغ دراثراشتباه عشقشوازدست داد
امامن خالصانه عاشق بودم وهستم اماعشقم منونخواست

[پاسخ]

نگهی تشنه و دیوانه عشق(نگاهی)
نگهی گمشده در پرده اشک(نگاهی)

[پاسخ]

مسعود پاسخ در تاريخ خرداد ۱۱م, ۱۳۹۱ ۲۳:۳۶:

با تشکر اصلاح شد

[پاسخ]

برای تو فروغ
به جست و جوی تو
بر درگاه ِ کوه میگریم
در آستانه دریا و علف

به جستجوی تو
در معبر بادها می گریم
در چار راه فصول
در چار چوب شکسته پنجره ئی
که آسمان ابر آلوده را
قابی کهنه می گیرد

به انتظار تصویر تو
این دفتر خالی
تاچند
تا چند
ورق خواهد زد؟

*
جریان باد را پذیرفتن
و عشق را
که خواهر مرگ است

و جاودانگی
رازش را
با تو درمیان نهاد

پس به هیئت گنجی در آمدی
بایسته وآزانگیز
گنجی از آن دست
که تملک خاک را و دیاران را
از این سان
دلپذیر کرده است

*
نامت سپیده دمی است که بر پیشانی آفتاب می گذرد
- متبرک باد نام تو

و ما همچنان
دوره می کنیم
شب را و روز را

[پاسخ]

فروغ برای توست این شعر
چه درد آلود و وحشتناک
نمی گردد زبانم که بگویم ماجرا چون بود
دریغا درد ،
هنوز از مرگ نیما من دلم خون بود …

چه بود؟ این تیر بی رحم از کجا آمد؟
که غمگین باغِ بی آواز ما را باز
درین محرومی و عریانی پاییز ،
بدینسان ناگهان خاموش و خالی کرد
از آن تنها و تنها قمریِ محزون و خوشخوان نیز؟

چه وحشتناک !
نمی آید مرا باور
و من با این شبخون های بی شرمانه و شومی که دارد مرگ
بدم می آید از این زندگی دیگر

ندانستم ، نمی دانم چه حالی بود؟
پس از یک عمر قهر و اختیارِ کفر ،
ـ چگویم ، آه ،
نشستم عاجز و بی اختیار ، آنگاه به ایمانی شگفت آور ،
بسی پیغام ها ، سوگندها دادم
خدا را ، با شکسته تر دل و با خسته تر خاطر
نهادم دست های خویش چون زنهاریان بر سر
که زنهار ، ای خدا ، ای داور ، ای دادار ،
مبادا راست باشد این خبر ، زنهار !
تو آخر وحشت و اندوه را نشناختی هرگز
وَنَفْشُرده ست هرگز پنجه ی بغضی گلویت را
تو را هم با تو سوگند ، آری !
مکن ، مپسندین ، مگذار

خداوندا ، خداوندا ، پس از هرگز ،
پس از هرگز همین یک آرزو ، یک خواست
همین یک بار
ببین غمگین دلم با وحشت و با درد می گرید
خداوندا ، به حق هرچه مردانند ،
ببین یک مرد می گرید …
چه بی رحمند صیادانِ مرگ ، ای داد !
و فریادا ، چه بیهوده است این فریاد
نهان شد جاودان در ژرفتای خاک و خاموشی
پریشادخت شعر آدمیزادان
چه بی رحمند صیادان
نهان شد ، رفت
ازین نفرین شده ، مسکین خراب آباد
دریغا آن زن ِ مردانه تر از هرچه مردانند ؛
آن آزاده ، آن آزاد
تسلی می دهم خود را
که اکنون آسمان ها را ، زچشمِ اخترانِ دور دستِ شعر
بر او هر شب نثاری هست ، روشن مثل شعرش ، مثل نامش پاک
ولی دردا ! دریغا ، او چرا خاموش ؟
چرا در خاک ؟

[پاسخ]